Τελευταία μηνύματα

#1
4, 5
#2
Φιλοσοφία / Αριστοτέλης, Πολιτικά
Τελευταίο μήνυμα από Διονύσης Αλεξόπουλος - Νοε 07, 2026, 14:54
.
#3
2,3
#4
Κι όμως δεν είναι της μοίρας της γραφτό. Ανάμεσα στο αυταρχικό καθεστώς και την φιλελεύθερη κοινοβουλευτική ολιγαρχία υπάρχει και τρίτη επιλογή. Η ανάπτυξη της δημοκρατίας, με τον τελευταίο λόγο για όλα τα σημαντικά πολιτικά ζητήματα στους πολίτες. Στο χέρι των Ρώσων είναι καθώς θα έρχονται οι επόμενες δεκαετίες.


Και η δημοκρατία άλλωστε μπορεί να γίνει όσο χρειάζεται άγρια προκειμένου να επιβιώσει.
#5
ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗ ΡΩΣΙΑ

Πολλοί φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να υπάρξει στη Ρωσία ένα διαφορετικό από το σημερινό αυταρχικό καθεστώς.Θα αρκούσε λίγη καλή θέληση και κοινή λογική από τις καλύτερες ψυχές που κατοικούν στην επικράτειά της. Πιστεύουν, με απεριόριστη αφέλεια και περιορισμένη σκέψη, ότι θα μπορούσε επιτέλους να εγκαθιδρυθεί ένα καθεστώς ανάλογο με εκείνο των φιλελεύθερων δημοκρατιών δυτικού τύπου, τις οποίες μάλιστα θεωρούν, όχι ως ένα από τα πολλά συστήματα πολιτικής κυριαρχίας, αλλά ως αυτό που ενσαρκώνει το ίδιο το καλό και το δίκαιο.
Κάθε έθνος που έχει καταφέρει να ενοποιηθεί και, επομένως, να υποταχθεί σε κάποια μορφή κράτους - δηλαδή σε έναν συγκεκριμένο τρόπο άσκησης του μονοπωλίου της βίας - είναι πάντοτε εκτεθειμένο σε μια ολόκληρη σειρά φυγόκεντρων τάσεων, οι οποίες υπονομεύουν την ενότητά του και μπορούν, από τη μια στιγμή στην άλλη, να προκαλέσουν τη διάλυση του ίδιου του έθνους και της ουσιαστικής εδαφικής του ακεραιότητας. Το σύστημα πολιτικής κυριαρχίας και, μαζί με αυτό, η μορφή κρατικού μηχανισμού που κατορθώνει να διαμορφώσει, είναι εκείνο που, μέσα στον χρόνο - μέσα από διαδοχικές δοκιμές και επαναλήψεις - αποδεικνύεται ικανότερο από κάθε άλλο, να αναχαιτίζει αυτές τις τάσεις και, συνεπώς, να διαφυλάσσει την εδαφική και πνευματική ακεραιότητα του έθνους.
Για τη Ρωσία, το σύστημα κυριαρχίας που αποδείχθηκε ικανότερο να αναχαιτίζει τις φυγόκεντρες τάσεις, οι οποίες έθεταν σε κίνδυνο την ίδια την ιδέα του ρωσικού έθνους, ήταν εκείνο που διαμόρφωσε και δοκίμασε με επιτυχία ο Μέγας Πέτρος. Ο άνθρωπος που, προκειμένου να κρατήσει τη Ρωσία όρθια και να της εξασφαλίσει ένα μέλλον, αναγκάστηκε να δολοφονήσει τον γιο του και να εξοντώσει το επίλεκτο σώμα του στρατού, τους Στρέλτσι.
Δοκιμάστε να φανταστείτε έναν πρόεδρο των ΗΠΑ που, για να διατηρήσει ενωμένη την Ένωση, θα αναγκαζόταν να εξοντώσει το σώμα των Πεζοναυτών.
Το σύστημα κυριαρχίας που εγκαινίασε ο Μέγας Πέτρος είναι το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, με εκείνο του Στάλιν και, σήμερα, του Πούτιν. Χωρίς αυτό, η Ρωσία θα έπαυε να υπάρχει.
Σε τί συνίσταται αυτό το σύστημα; Στην τριμερή κατανομή της εξουσίας ανάμεσα σε τρεις μηχανισμούς: τη γραφειοκρατία, τον στρατό και την πολιτική αστυνομία. Οι τρεις αυτοί μηχανισμοί ακολουθούν μια ενιαία κατεύθυνση χάρη σε ένα απόλυτο κέντρο διοίκησης, το οποίο ενσαρκώνεται σε έναν και μόνο πρόσωπο: τον "τσάρο".
Δεν πρόκειται για τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την αυτοκρατορική μορφή του Ρωμαίου Καίσαρα, αν και στη Ρώμη δεν υπήρχε αυτή η τριμερής κατανομή της εξουσίας. Το ρωσικό σύστημα διασπά το σύνολο της εξουσίας σε τρεις μηχανισμούς και στη συνέχεια το επανασυνθέτει στο πρόσωπο του τσάρου.
Καθοριστικός, ωστόσο, είναι ο ρόλος της πολιτικής αστυνομίας, καθώς αυτή επιτελεί μια ουσιώδη λειτουργία ελέγχου και διασφαλίζει, ότι τόσο η γραφειοκρατία, όσο και ο στρατός παραμένουν εντός των ορίων που τους έχουν τεθεί.
Γιατί το ρωσικό κράτος-έθνος δεν μπορεί να κάνει χωρίς την ανάθεση της εξουσίας σε αυτούς τους τρεις μηχανισμούς και θεωρεί, δικαιολογημένα, ότι ένα ενδεχόμενο σύστημα βασισμένο αποκλειστικά στα πολιτικά κόμματα και στην εναλλαγή τους στην εξουσία θα σήμαινε το τέλος του;
Υπάρχει ένα δομικό πρόβλημα που δεν μπορεί να επιλυθεί με κανέναν άλλο τρόπο. Πρόκειται για την τεράστια έκταση της χώρας, σε συνδυασμό με τον εξαιρετικά μικρό πληθυσμό της.
Αυτή ακριβώς η διασπορά του πληθυσμού στην επικράτεια καθιστά αναγκαία τη διακυβέρνηση μέσω ενός εκτεταμένου και διεισδυτικού γραφειοκρατικού μηχανισμού. Σκοπός αυτού του τεράστιου μηχανισμού είναι, προφανώς, να ομογενοποιήσει όλες τις δημόσιες και κοινωνικές συμπεριφορές του ρωσικού λαού και, ακόμη περισσότερο, να εμποδίσει κάθε πρωτοβουλία, οποιουδήποτε είδους, που δεν έχει προηγουμένως εγκριθεί, από οποιονδήποτε: από μεμονωμένα άτομα, τοπικές κοινότητες, αυθόρμητες οργανώσεις ή επαγγελματικούς φορείς.
Είναι προφανές ότι, αν δεν υπήρχε αυτή η συγκέντρωση κάθε δυνατής δραστηριότητας υπό κεντρικό έλεγχο και αν επιτρεπόταν σε μεμονωμένα άτομα και τοπικές κοινότητες να αυτοδιοικούνται, η αραιή κατανομή του πληθυσμού στην επικράτεια θα καθιστούσε αναπόφευκτη μια μοιραία εξέλιξη: οι κάτοικοι του Μουρμάνσκ και εκείνοι του Πετροπαβλόσκ-Καμτσάσκι, αν μπορούσαν να να ρυθμίζουν τις υποθέσεις τους αυτόνομα και όπως οι ίδιοι θεωρούν καλύτερο, θα κατέληγαν να γίνουν ξένοι μεταξύ τους και, επομένως, να χωριστούν.
Η γραφειοκρατία αποτρέπει αυτή την εξέλιξη, επιβάλλοντας ομοιομορφία και ασκώντας απόλυτη εξουσία ως προς το τί επιτρέπεται και τί απαγορεύεται να γίνεται. Ωστόσο, μια τέτοια περιφερειακή εξουσία μπορεί με τη σειρά της να μετατραπεί σε δυνητική απειλή στα χέρια ισχυρών γραφειοκρατών, οι οποίοι ελέγχουν τεράστιες περιοχές που απέχουν χιλιάδες και χιλιάδες χιλιόμετρα από τη Μόσχα.
Το ίδιο ισχύει και για τον στρατό, καθώς μόνο χάρη στη δύναμη που αυτός διαθέτει μπορούν τελικά οι γραφειοκράτες να επιβάλλουν τους κανονισμούς και τις διαδικασίες και, παράλληλα, να διασφαλίζουν την προστασία συνόρων τεράστιας έκτασης.
Χωρίς έναν ισχυρό στρατό, η Ρωσία δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς θα απειλούνταν από το εξωτερικό - ιδίως στη Σιβηρία - από την Κίνα, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Κορέα. Στο εσωτερικό, πάλι, θα ήταν αδύνατο να επιβληθούν οι γραφειοκρατικοί κανονισμοί και οι διαδικασίες χωρίς την απειλή στρατιωτικής επέμβασης.
Ωστόσο, κάθε στρατιωτικό σώμα, κάθε ανώτατος διοικητής και κάθε στρατηγός που είναι εγκατεστημένος στην περιοχή αρμοδιότητάς του αποτελεί, με τη σειρά του, μια δυνητική απειλή για την κεντρική εξουσία. Επομένως, μόνο η απειλή που υπερισχύει όλων των άλλων απειλών - δηλαδή η πολιτική αστυνομία - μπορεί να λειτουργήσει ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι οποιουδήποτε διαθέτει σημαντική εξουσία σε μια συγκεκριμένη ρωσική γεωγραφική περιοχή ή θεσμική δομή.
Πρόκειται για έναν μηχανισμό με υπερεξουσίες, ο οποίος δεν υπόκειται στον έλεγχο κανενός κρατικού οργάνου και λογοδοτεί αποκλειστικά στον ίδιο τον τσάρο.
Με λίγα λόγια, η φυγόκεντρη τάση που καθιστά την εξουσία στη Ρωσία εξαιρετικά εύθραυστη, είναι ακριβώς η ποσοτική σχέση ανάμεσα στον πληθυσμό και την επικράτεια. Ο μέγιστος κίνδυνος που απορρέει από αυτήν δεν είναι μια θεσμική επανάσταση, αλλά ο εδαφικός διαμελισμός.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αμερικανικός Εμφύλιος μπορεί να ερμηνευθεί ως μια σύγκρουση ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια, με διακύβευμα τη διάλυση της Ένωσης. Και αυτό ήταν δυνατό, ακριβώς λόγω του μεγέθους της επικράτειας σε σχέση με τον σχετικά μικρό αριθμό των πολιτών της:
στα 1860, οι ΗΠΑ είχαν περίπου 30 εκατομμύρια κατοίκους, μια ιδέα λιγότερους από τη Γαλλία, η οποία, όμως, είχε οκτώ φορές μικρότερη έκταση.
Αυτό αποτελεί το αντίθετο των κλασικών ευρωπαϊκών επαναστάσεων του 17ου και του 18ου αιώνα, όπως η Αγγλική και η Γαλλική. Στις περιπτώσεις αυτές, η πληθυσμιακή πυκνότητα και η σχετικά ομοιόμορφη κατανομή του πληθυσμού στην επικράτεια δεν προμήνυαν κανέναν διαμελισμό του έθνους, αλλά απλώς μια αλλαγή καθεστώτος.
Μπορούμε, επομένως, να πούμε ότι η πολιτική αστυνομία στη Ρωσία δεν αποτελεί μια παράλογη ανωμαλία, αλλά μια δομική αναγκαιότητα του συστήματος, χωρίς την οποία ο εμφύλιος πόλεμος θα βρισκόταν πάντοτε προ των πυλών.
Εξ ανάγκης, λειτουργεί με διακριτές εξουσίες που δεν υπόκεινται σε θεσμικό έλεγχο από κανέναν γραφειοκρατικό ή στρατιωτικό οργανισμό, αλλά υπακούουν αποκλειστικά στις εντολές ενός απόλυτου και ακλόνητου ηγέτη, ακριβώς όπως οι Πραιτωριανοί και ο Καίσαράς τους.
Κάποτε, στη Ρωσία, αυτός ο ηγέτης ήταν ο Μέγας Πέτρος και, στη συνέχεια, οι διάδοχοί του. Χθες ο Στάλιν, σήμερα ο Πούτιν.
Ο συγκεκριμένος μηχανισμός, ο οποίος θα μπορούσε, κατά κάποιον τρόπο, να θεωρηθεί αντίστοιχος ενός Συνταγματικού Δικαστηρίου που καθορίζει τα όρια εντός των οποίων είναι νόμιμη η άσκηση κάθε περιφερειακής εξουσίας στη Ρωσία, έχει ως θεμελιώδη αποστολή να καθιστά αδύνατη, με κάθε μέσο, οποιαδήποτε τάση δημιουργίας τοπικών κέντρων ισχύος από ισχυρούς γραφειοκράτες ή στρατιωτικούς ηγέτες.
Επομένως, αν η Ρωσία εξακολουθεί να υπάρχει - και η εμπειρία μάς δείχνει ότι υπάρχει - δεν μπορεί να κυβερνηθεί παρά μόνο από έναν τσάρο, όπως σήμερα ο Πούτιν ή όποιος άλλος τον διαδεχθεί και να στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: μια πανταχού παρούσα γραφειοκρατία, έναν ισχυρό στρατό και έναν μηχανισμό ελέγχου απαλλαγμένο από κάθε νομικό περιορισμό, που για λόγους απλότητας αποκαλούμε πολιτική αστυνομία, ο οποίος, ως προς τη λειτουργία του, δεν διέφερε από το Συμβούλιο των Δέκα της Βενετίας και στη Ρωσία εξελίχθηκε διιστορικά από τρίτο τμήμα - Οχράνα, σε NKVD, KGB και σήμερα σε ομοσπονδιακή υπηρεσία ασφαλείας - FSB.
Το να ζητά, λοιπόν, κανείς από τους Ρώσους να μεταρρυθμίσουν το πολιτικό τους σύστημα προς την κατεύθυνση της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν είναι απλώς παράλογο, αλλά ακόμη και επικίνδυνο. Θα ισοδυναμούσε με το να επιδιώκει για τον ρωσικό λαό ένα άσκοπο λουτρό αδελφοκτόνου αίματος.
Αντίθετα, οι Ρώσοι, απαλλαγμένοι από την ανάγκη να ανακατεύονται με την κομματική πολιτική και να γελοιοποιούνται, όπως οι υπήκοοι της ΕΕ, έχουν τη δυνατότητα να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στα μαθηματικά, στη λογοτεχνία και στη θρησκεία, τομείς στους οποίους ανέκαθεν έχουν επιδείξει εξαιρετικές ικανότητες και έχουν αναδείξει ανθρώπους απαράμιλλης ιδιοφυΐας.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02bgRKsdZH37G1bex7u95n6mhtp5gD1TrFBqsyCN3VVXEK2mHQH6v878H6SM3CCrual&id=100011434072993
#6
Η υπόθεση της προσπάθειας οικοδόμησης ενός νέου υπερκράτους που θα εξάλειφε το αίσθημα ταυτότητας και ανήκειν των αρχαίων λαών, οι οποίοι ήταν χωρισμένοι σε έθνη, ενσωματώνοντας τις ιδιαιτερότητές τους στο όνομα της αναδυόμενης πανευρωπαϊκής αυτοκρατορικής ταυτότητας, έχει μακραίωνη πορεία. Τα ίχνη της μπορούν να αναζητηθούν στην απόπειρα του Καρόλου  Ε' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Ισπανίας να διατηρήσει την ενότητα της χριστιανικής Ευρώπης υπό την αυτοκρατορική εξουσία, αντιμετωπίζοντας, μεταξύ άλλων, τη Γαλλία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η προσπάθεια αυτή είχε πάντα ως φυσικό της όριο τον ρωσικό κόσμο, που αναγορεύτηκε σε βασικό εχθρό, ακριβώς επειδή αποδείχτηκε μη αφομοιώσιμος, εμφανιζόμενος, αντίθετα, ως μια πραγματική και συγκεκριμένη εναλλακτική σε αυτό το σχέδιο.
Από την άποψη της ιστορικής μνήμης, η αντιπαράθεση αυτή αποκρυσταλλώθηκε στην προσπάθεια του Βοναπάρτη να δημιουργήσει έναν πανευρωπαϊκό Ναπολεόντειο κόσμο, υπό την κυριαρχία της Γαλλίας (προσπάθεια που θα επαναλάμβανε αργότερα η Γερμανία), που είχε ως σύνορο και αντίπαλό του τη Ρωσία.
Το 1812 και το 1941 έγιναν εισβολές στη Ρωσία και γνωρίζουμε πώς κατέληξαν.
Το γκροτέσκο είναι, ότι από τον Κάρολο, τον Ναπολέοντα, τον Χίτλερ, τον Αdenauer, τον De Gaulle, καταλήξαμε στην Ursula VdL και σε μια γερμανοβαρή ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, με βασική γλώσσα επικοινωνίας και εργασίας των θεσμικών της οργάνων τα αγγλικά, Ναπολεόντειο Κώδικα και μη αποσπώμενα καπάκια στα πλαστικά μπουκάλια.
Κι όμως, έχει τη δύναμη να κανονίζει ποιοι και πόσοι θα αποβιβάζονται στα εθνικά σύνορα, να επιβάλλει, ακόμη και μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, μια ηθική αντίληψη που εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα, να ρυθμίζει πώς και με τί μέσο θα μετακινείσαι, σε τί σπίτι θα ζεις, πώς θα θερμαίνεσαι και οσονούπω τί θα μπορείς να τρως και τί όχι.
Και στο τέλος, έχει βαλθεί να σε πείσει, ότι ο μη αφομοιώσιμος ρωσικός κόσμος ετοιμάζεται να σού επιτεθεί και, συνεπώς, πρέπει να εξοπλιστείς και να αντιδράσεις.
Όχι και μικρά επιτεύγματα για ένα εγχείρημα που ξεκίνησε ως απλή τελωνειακή ένωση - κάθε άλλο, δηλαδή, από αυτοκρατορικά - και από το οποίο ακόμη και οι ΗΠΑ, όχι απλώς αποστασιοποιήθηκαν, αλλά έχουν αναπτύξει σχέση υπονόμευσης.
#7
του Σωτήρη Σιαμανδούρα (ανάρτηση fb)

Δεν ευθύνεται ούτε ο δάσκαλος ούτε ο μαθητής για την αντίφαση της κοινωνικής επιθυμίας, όπως αυτή αποτυπώνεται στο νομικό πλαίσιο που διέπει τη σχολική λειτουργία.
Η κοινωνική επιθυμία είναι διττή: το σχολείο να είναι υποχρεωτικό, η δε παιδαγωγική φιλελεύθερη, σε σημείο που -ίσως και να μην το γνωρίζατε- ακόμη και οι φωνές επιτρέπονται μόνον όταν υπάρχει ζήτημα ασφάλειας, όταν δηλαδή πρέπει να προλάβουμε κάποιο κακό, κάτι που σχετίζεται αυστηρά με την ασφάλεια του μαθητικού πληθυσμού.
Κανείς όμως, δεν έχει βρει τον τρόπο με τον οποίο κάτι υποχρεωτικό γίνεται να επιβάλλεται χωρίς άσκηση βίας.
Έχει απομείνει λοιπόν, από το παραδοσιακό πλαίσιο, ένας διευθυντής/τρια ή και υποδιευθυντής/τρια, που κατακόκκινος φωνάζει στο προαύλιο. Είναι μια πρακτική λύση από την καθημερινότητα του επαγγέλματος, που με αυτό τον τρόπο επιτρέπει στον/στην εκπαιδευτικό να είναι ήπιος, να οικοδομεί σχέση με τα παιδιά, να διδάσκει με χαρά και αγάπη και, όταν είναι πια πραγματικά αναγκαίο, να φωνάζει τον διευθυντή/τρια για να απομακρύνει τον απείθαρχο μαθητή, που χώνει σφαλιάρες στον συμμαθητή του ή φτύνει τους περαστικούς ή τραγουδάει Μαζώ την ώρα τον μαθηματικών, γιατί και αυτός είναι από τη Νίκαια.
Αλλά και αυτό τον διευθυντή δεν τον θέλουμε πια. Είναι πολύ βίαιο να φωνάζει ένας διευθυντής, λέει. Λες και έχει όρεξη κανείς να διακινδυνεύει καθημερινά το εγκεφαλικό.
Άρα, τι κάνουμε;
Η τελευταία απάντηση αυτής της αυταρχοφιλελεύθερης υποκριτικής -παιδαγωγική δεν τη λες- ακούει στο όνομα «αστυνομία». Και καμία εντύπωση δεν θα μου προκαλέσει, αν τοποθετηθεί στο τέλος ένας αστυνομικός σε κάθε σχολική μονάδα, αφού μέχρι να έρθει το περιπολικό και να μπουζουριάσει το προσωπικό και τους γονείς, επειδή ο μικρός Γιωργάκης είπε σήμερα να χορέψει ζεϊμπέκικο στη μέση της σχολικής αιθούσης -αληθινό περιστατικό-, θα είναι κάπως αργά για τον διαδραστικό πίνακα -που κοστίζει, όντως, σχεδόν ένα πεντοχίλιαρο.
Συνεπώς, η οικονομία αυτής της σκέψης οδηγεί περίπου αναπόδραστα στην τοποθέτηση μόνιμης ή ημιμόνιμης αστυνομικής παρουσίας στα σχολεία.
Ημιμόνιμη είναι ήδη. Οι εκπαιδευτικοί μεταξύ μας αστειευόμασταν, όσο ήμουν στο σχολείο, ότι χρειαζόμαστε πλέον -δίπλα στις βάρδιες «διάδρομος, κάτω προαύλιο, πάνω προαύλιο, τουαλέτες, δεύτερο και τρίτο διάλειμμα»- και μία βάρδια «αυτοφοράκια».
Τα λέω με ύφος ελαφρό, μα κάπως έτσι φτάνουμε στα πολύ σοβαρά, να νιώθει ο κάθε κ. Μπαλάσκας, από τη θέση του αστυνομικού, ότι δικαιούται να δηλώνει στο πανελλήνιο πως θα πήγαινε τη διευθύντρια «μαλλί-τσιμέντο».
Αυτές οι δηλώσεις σε μια πρακτική εδράζονται. Γίνονται γιατί όντως έρχεται η αστυνομία διαρκώς για να συλλάβει καθηγητές και διευθυντικό προσωπικό μπροστά στους μαθητές τους. Όντως, δηλαδή, δικαιούται ένας Μπαλάσκας να έρθει να περάσει -βιαίως βέβαια!- χειροπέδες σε κάποια διευθύντρια, επειδή φώναζε σε κάποιον -αρκετά προνομιούχο για να φωνάξει την αστυνομία και αυτή να ανταποκριθεί.
Στο τέλος λοιπόν όλων αυτών, να σας πω την αμαρτία μου -είναι άραγε αμαρτία;-, εγώ προσωπικά προτιμώ τον αναψοκοκκινισμένο κύριο διευθυντή, την αναψοκοκκινισμένη κυρία διευθύντρια. Είναι πολύ πιο ανθρώπινη παρουσία. Είναι πολύ πιο ανθρώπινος τρόπος επιβολής των ελάχιστων όρων συνύπαρξης που απαιτούνται για την υποχρεωτική διδασκαλία, όλων των παιδιών, σε συνθήκες χαράς και αγάπης.
Αυτός ο φωνακλάς μπαρμπούνης, που τον μιμούνται στο διάλειμμα και του κολλάνε τσίχλες στην καρέκλα, ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι -χίλιες φορές- προτιμότερος από τα αυτόφωρα; Χίλιες φορές προτιμότερος από τον κ. Μπαλάσκα; Χίλιες φορές προτιμότερος από τη βία -κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, στο Μαρούσι, στα Βριλήσσια, στα Άνω Λιόσια και, και, και- που βρίσκει χώρο να φυτρώνει στα διάκενα μεταξύ των τσιμεντωμένων, αντιφατικών, αυταρχοφιλελεύθερων επιθυμιών αυτής της κοινωνίας για τα παιδιά της;
Ας έχει λοιπόν το δικαίωμα να φωνάζει η διευθύντρια. Ας έχει ρητά το δικαίωμα, ο διευθυντής κ. Μπαρμπούνης, να φωνάζει, όποτε το κρίνει σκόπιμο. Κι ας απομακρυνθεί ξανά, επιτέλους, η αστυνομία από τα σχολεία.
#8
Το πρωτότυπο κείμενο εδώ: https://scaife.perseus.org/reader/urn:cts:greekLit:tlg0562.tlg001.perseus-grc2:1.1.1/

Σε επόμενες αναρτήσεις, περισσότερα αποσπάσματα.
#9
του Ευστάθιου Δαφνομήλη (ανάρτηση στο φβ)

Η ευλογιά είναι μια ασθένεια που δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, και παραμένει στα ζώα, τα οποία έχουν πυρετό, κάποιες δερματικές αλλοιώσεις, και ο ιός εμφανίζει υψηλή μεταδοτικότητα και υψηλή φονικότητα.
Πόσο υψηλή μεταδοτικότητα;
Έως και 70%.
Και πόσο υψηλή φονικότητα;
Αν και μπορεί να φτάσει έως και 100% σε μικρά αρνιά που δεν έχουν μητρική ανοσία, αντιθέτως τα ενήλικα εμφανίζουν μια σχετική αντοχή.
Γενικά είναι πιο ευαίσθητα αυτά που δεν έχουν νοσήσει και εκτεθεί στον ιό ποτέ. Αντιθέτως στα κοπάδια που ο ιός ενδημεί και έχουν ιική μνήμη, το ποσοστό της φονικότητας πέφτει κοντά στο 10%. Φαίνεται εδώ πόσο ευαίσθητοι είναι οι πληθυσμοί που δεν εκτίθενται στον ιό και πόσο εύθραυστη είναι η υγεία τους στο μέλλον, όταν ανά πάσα ώρα και στιγμή εισέλθει ξανά η μόλυνση, ειδικά λόγω εγκληματικής αβλεψίας του κράτους σε ελέγχους συνόρων αλλά και μετακίνησης ζώων.
Πάντως, ένα παράδειγμα φονικότητας μέσου όρου με βάση τις υπάρχουσες στατιστικές μας λέει το εξής: Ένα κοπάδι 100 προβάτων έχει περίπου 70-75 ενήλικα και 25-30 νεαρά.
Από αυτά μετά το πέρας του ιού θα απομείνουν 55-65 ενήλικα και 5-10 νεαρά.
Όλα πιο ανθεκτικά στο μέλλον σε τυχόν νέες επιδημίες.
Έχοντας υπόψη αυτά τα στοιχεία, παρατηρούμε την εξέλιξη στη χώρα μας: θανατώθηκαν σχεδόν 500.000 πρόβατα σε 2.000 εκτροφεία, αφού η κυβέρνηση ακολούθησε πιστά τον κανονισμό 2020/687 της ΕΕ εφαρμόζοντας σχέδιο εξάλειψης του ιού.
Το σχέδιο εφαρμόστηκε επί αρχικού ονομαστικού πληθυσμού 7 εκατομμυρίων, ο οποίος όμως έχουμε ισχυρούς λόγους να θεωρούμε πως είναι πλαστός λόγω του γνωστού σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και μάλλον με βάση μαρτυρίες και εκτιμήσεις ανθρώπων του επαγγέλματος κινείται πραγματικά κοντά στα 5 εκατομμύρια.
500.000 λοιπόν νόσησαν ή μολύνθηκαν, 500.000 θανατώθηκαν. Ωστόσο υπάρχουν μέθοδοι περιορισμού ώστε να μην εξαπλωθεί. Δεν ακολουθήθηκαν από την αρχή και αργότερα εφαρμόστηκε μόνο η θανάτωση ως λύση.
Πιθανώς από τα 500.000 να είχαν πεθάνει τα 150.000-200.000 στη χειρότερη περίπτωση αν είχαν ακολουθηθεί η λύση εμβολιασμού, περιορισμού και ολοκλήρωσης του κύκλου του ιού.
Ο κανονισμός προβλέπει καθολική θανάτωση πληθυσμών εκτροφείων που έστω και ένα μέλος τους νοσεί. Ωστόσο, αυτό εφαρμόζεται σε περιπτώσεις μικρής διασποράς του ιού και όχι σε όλα τα πλάτη και τα μήκη μίας χώρας όταν εξελιχθεί σε πανδημία. Εκεί προτείνεται εμβολιασμός.
Υπάρχουν εμβόλια;
Η κυβέρνηση λέει πως δεν υπάρχουν. Ολόκληρη η πρόταση διορθωμένη είναι πως δεν υπάρχουν εμβόλια εγκεκριμένα από την ΕΕ αλλά ωστόσο η ίδια η ΕΕ διατηρεί σε αποθήκες εμβόλια τα οποία χρησιμοποιούνται σε χώρες που ο ιός ενδημεί (κινείται ελεύθερα και οι ντόπιοι πληθυσμοί ζουν και πεθαίνουν με αυτόν), όπως Ιορδανία, Τουρκία και άλλες.
Το "πρόβλημα" ποιο είναι με τα εμβόλια; το πρόβλημα είναι πως αλλάζει το καθεστώς της χώρας σε περίπτωση εμβολιασμού και νόσησης και αυτό επισημαίνεται στα προϊόντα της και μπορεί να δημιουργήσει ζημία στις εξαγωγές. Προτιμήθηκε το σχέδιο εξάλειψης, ώστε η χώρα μας να συνεχίσει να απολαμβάνει την κατάσταση "ελεύθερη από νοσήματα".
Πόση ζημία δημιουργεί στις εξαγωγές ένα προϊόν που είναι μοναδικό στον κόσμο (λόγω Π.Ο.Π αλλά και αυξανόμενης διατροφικής μόδας) και που η νόσηση του ζώου δεν έχει καμμία απολύτως βλαβερή συνέπεια για τους ανθρώπους; όπως φαίνεται, καμμία, αφού οι εξαγωγές αυξάνονται, εν μέσω (ακόμη) κυκλοφορίας της νόσου.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα για τους πολίτες;
Πολλές κτηνοτροφικές οικογένειες καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ο λόγος που είχαν για να στελεχώνουν ημιερειπωμένες επαρχίες και να κυκλοφορούν σε άδειες πεδιάδες και ραχούλες της χώρας μας, εξέλειπε εν μία νυκτί. Επίσης το προϊόν ακρίβυνε εξαιρετικά. Κάποιοι, ίσως άνω των 30-40 ετών θυμούνται να αγοράζουν την φέτα σε συσκευασίες ντενεκέ (17λίτρα). Πλέον στα ψυγεία των σουπερμάρκετ, εδώ και λίγα χρόνια βρίσκεις το τυρί σε συσκευασία μιας φέτας, κυριολεκτικά. Μια φέτα τυριού φέτας.
Οι εταιρείες δεν έχασαν. Μάλλον κέρδισαν. Ανέβηκε η ζήτηση, μειώθηκε η προσφορά και άρα αυξήθηκε η τιμή του προϊόντος τους.
Η κυβέρνηση δεν έχασε. Μέσα στον αφανισμό που επέβαλε, κρύφτηκαν χιλιάδες "μαϊμού" πρόβατα, που μέχρι πέρυσι ήταν εισοδηματίες του ΟΠΕΚΕΠΕ και επίσης ευνόησε τους γνωστούς μεγάλους βιομηχάνους.
Μόνο ο κόσμος έχασε, που, μην έχοντας διαμορφώσει ορθή νοοτροπία ψηφοφόρου αλλά και καταναλωτή, δέχεται όλα αυτά άνευ αντίρρησης και αλλαγής πορείας.
Ενημερωτικά, οι περισσότερες χώρες του εξωτερικού που εισάγουν φέτα έχουν ανώτερη οικονομία και μπορούν να αγοράσουν ακριβότερη και περισσότερη από τους Έλληνες πλέον. Άσε που στο παρελθόν είδαμε να γίνεται και κάτι ακόμα χειρότερο: να πωλείται ακριβά στην Ελλάδα και φθηνότερα στο εξωτερικό.