παρ' όλη την ανείπωτή του βία

[Διονύσης Αλεξόπουλος]

Κώστας Κουτσουρέλης (πρώτη δημοσίευση στο fb)

«Βραδιάζει, κιόλας πέφτει το σκοτάδι·
είναι καλό την νύχτα να υπακούμε.»
Ιλιάδος Η 282, 293
Από τι είδους κράμα να ήταν τάχατε φτιαγμένες αυτές οι ηρωικές φυσιογνωμίες των Επών για να είναι σε τέτοια ισορροπία με τον κόσμο γύρω τους, θείο, φυσικό κι ανθρώπινο, παρ' όλη την ανείπωτή του βία;... Που αγαπούσαν τόσο τη ζωή χωρίς να ελπίζουν πως κάτι θα βρεθεί για να την παρατείνει; Που έδιναν το προβάδισμα στην τιμή και την δόξα και έδειχναν τέτοια περιφρόνηση στον θάνατο; Που ήξεραν πόσο βάναυσες είναι οι τροπές της μοίρας, χωρίς όμως ν΄ απαξιώνουν τον κόσμο για την ανυπέρβλητη αδικία του; Που έβαζαν ακόμη και τους ίδιους τους θεούς τους να αιμορραγούν και να εξαπατώνται; Που ώς και ο νους και η σκέψη τους κατοικοέδρευε πλάι στην καρδιά, στην κοιλότητα του στήθους;
Για τον Όμηρο, το είδαμε τώρα και με την ταινία του Νόλαν, έχουμε την εντύπωση ότι τον ξέρουμε, επειδή μας είναι πράγμα οικείο, έχουμε συνηθίσει να ακούμε τις ιστορίες του από το σχολείο. Όμως στην πραγματικότητα, τον αγνοούμε, ακριβώς επειδή τον έχουμε συνηθίσει. Ειδάλλως θα τρομάζαμε εμπρός στη ριζική ξενότητα του κόσμου του από τον δικό μας.
Από τον Χιώτη, τον τυφλό τραγουδιστή, μέχρι τον έσχατο των Τραγικών, τον Θουκυδίδη. Κάτι δραματικό, κάτι αναντίστρεπτο συνέβη αργότερα, και αποκοπήκαμε οριστικά απ' αυτούς. Εξοριστήκαμε απ' τον άχρονο Καιρό τους κι εγκλωβιστήκαμε στον μετρήσιμο Χρόνο μας.
Να ήταν ο Αλέξανδρος που, μιμούμενος όπως νόμιζε τον Αχιλλέα, εξάχνωσε ό,τι ελληνικό ανακατεύοντάς το με της Ανατολής τις Μεγάλες Βασιλείες; Να ήταν ο θρίαμβος του Πλάτωνα επί των ποιητών; Να ήταν οι οπτασίες που ακολούθησαν και ως σήμερα μαίνονται μασκαρεμένες σε ιδεολογίες; Να ήταν απλώς το αναπόφευκτα ολιγόζωο, η φυσική ευθραυστότητα του κάλλους; Ποιος ξέρει. Τώρα πάντως, μόνο να τα ψυχανεμιζόμαστε μπορούμε όλα αυτά. Homer's world, not ours.