Τι εμποδίζει τις ενεργές μειοψηφίες να εμφανιστούν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό;
Οι ενεργές μειοψηφίες, εκτός από το να δίνουν πρόταση πολιτικής έκφρασης και συγκρότησης του λαού, πρέπει και μπορούν να οργανώνουν κοινωνικές δομές επιβίωσης (συνεταιρισμούς παραγωγών και καταναλωτών, ενεργειακές κοινότητες, εθελοντικές ομάδες με διάθεση χρόνου και χρήματος, κ.ά).
Η έλλειψη δημοκρατικής πολιτικής δομής, ικανής να υποδεχθεί τον λαό που αναζητούσε να οργανωθεί και να εκφραστεί, ήταν εμφανής στις πλατείες μεταξύ 2010 και 2012. Υποκαταστάθηκε απ' το ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και την Χρυσή Αυγή. Η ίδια έλλειψη φάνηκε και μετά το δημοψήφισμα του 2015 αλλά και μετά τις πρωτοφανείς διαδηλώσεις των αρχών του 2025 που είχαν ως αιτία αλλά και αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη.
Υπήρξε όμως κι άλλη μια στιγμή, κάπου ενδιάμεσα: η περίοδος 2020-2022, με τα lockdown και τον εκβιαστικό εμβολιασμό για την αντιμετώπιση της covid-19. Ο λαός εκεί συμπεριφέρθηκε ως πλαστελίνη στα χέρια της κυβέρνησης. Οι ενεργές μειοψηφίες ήταν αδύνατον να εκφράσουν πλειοψηφία λαού. Μπορούσαν όμως να φτιάξουν ισχυρούς πολιτικούς δεσμούς με κεντρικά νεύρα της κοινωνίας (υγειονομικούς, φοιτητική νεολαία, κ.ά.) που αποκόβονταν απ' το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.
Πόσες ευκαιρίες χαμένες...
Τι είναι λοιπόν αυτό που κρατά σε αποδιάρθρωση και πολιτική αφωνία τις ενεργές μειοψηφίες;
Είναι η κουλτούρα αναζήτησης ψευδοενότητας μέσω προγραμματικής συμφωνίας. Η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως λόγος διάσπασης και απομάκρυνσης. Χειρότερα, ως αιτία απόρριψης ακόμα και μιας πρώτης συνεύρεσης.
Αν καταφέρναμε να συνυπάρξουμε σε μια πολιτική δομή παρά τις μεταξύ μας διαφωνίες; Τότε; Θα κρατούσαμε ανοιχτό το δρόμο για παρέμβαση με τις ψήφους του λαού στη νομοθετική εξουσία. Για να κερδίζαμε υπέρ των λαϊκών συμφερόντων (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό κάθε φορά) το 1 απ' τα 10. Εκεί που τώρα χάνουμε 10 στα 10.
Η υλική χειραγώγηση είναι δεδομένη, πηχτός αέρας. Μπορεί να σπάσει; Μόνο όταν στο πολιτικό πεδίο ο κοινωνικά χειραγωγούμενος βλέπει μια εναλλακτική πράξη. Την παρέμβαση στη νομοθετική εξουσία.
Η εμφάνιση της πολιτικής εναλλακτικής (του τόσο, όσο* - που περιγράφηκε ακροθιγώς) θα διασπάσει τις χειραγωγούμενες ομάδες του λαού, έστω και αποσπώντας μειοψηφικά τους τμήματα, δείχνοντας μια άλλου είδους χώρα, θελκτική στρατηγικά. Με οικολογική ανάπτυξη που συντηρεί/διαφυλάσσει το φυσικό περιβάλλον που τώρα καταστρέφει η πράσινη μετάβαση κυβέρνησης και κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, δίνοντας θέση στην οικονομική δομή σε όλους όσους μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες. Με μια διπλή κίνηση, 1. ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα και ήπια τουριστική ανάπτυξη του συνόλου της περιφέρειας που θα αφορά το σύνολο του λαού. όλοι θα τρώνε υγιεινά προϊόντα της πατρίδας τους σε προσιτές τιμές και θα κάνουν διακοπές σε βουνά και νησιά της χώρας, επίσης σε κανονικές τιμές. 2. ανάπτυξη εξαγωγικού τομέα στην αιχμή της τεχνολογίας αλλά και σε ποιοτικά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα.
*σταδιακή, μη ολική, περιορισμένου ρίσκου παρέμβαση
του Αλεξόπουλου Διονύση