Απολογία του αναψοκοκκινισμένου διευθυντή, του κ. Μπαρμπούνη

[Διονύσης Αλεξόπουλος]

του Σωτήρη Σιαμανδούρα (ανάρτηση fb)

Δεν ευθύνεται ούτε ο δάσκαλος ούτε ο μαθητής για την αντίφαση της κοινωνικής επιθυμίας, όπως αυτή αποτυπώνεται στο νομικό πλαίσιο που διέπει τη σχολική λειτουργία.
Η κοινωνική επιθυμία είναι διττή: το σχολείο να είναι υποχρεωτικό, η δε παιδαγωγική φιλελεύθερη, σε σημείο που -ίσως και να μην το γνωρίζατε- ακόμη και οι φωνές επιτρέπονται μόνον όταν υπάρχει ζήτημα ασφάλειας, όταν δηλαδή πρέπει να προλάβουμε κάποιο κακό, κάτι που σχετίζεται αυστηρά με την ασφάλεια του μαθητικού πληθυσμού.
Κανείς όμως, δεν έχει βρει τον τρόπο με τον οποίο κάτι υποχρεωτικό γίνεται να επιβάλλεται χωρίς άσκηση βίας.
Έχει απομείνει λοιπόν, από το παραδοσιακό πλαίσιο, ένας διευθυντής/τρια ή και υποδιευθυντής/τρια, που κατακόκκινος φωνάζει στο προαύλιο. Είναι μια πρακτική λύση από την καθημερινότητα του επαγγέλματος, που με αυτό τον τρόπο επιτρέπει στον/στην εκπαιδευτικό να είναι ήπιος, να οικοδομεί σχέση με τα παιδιά, να διδάσκει με χαρά και αγάπη και, όταν είναι πια πραγματικά αναγκαίο, να φωνάζει τον διευθυντή/τρια για να απομακρύνει τον απείθαρχο μαθητή, που χώνει σφαλιάρες στον συμμαθητή του ή φτύνει τους περαστικούς ή τραγουδάει Μαζώ την ώρα τον μαθηματικών, γιατί και αυτός είναι από τη Νίκαια.
Αλλά και αυτό τον διευθυντή δεν τον θέλουμε πια. Είναι πολύ βίαιο να φωνάζει ένας διευθυντής, λέει. Λες και έχει όρεξη κανείς να διακινδυνεύει καθημερινά το εγκεφαλικό.
Άρα, τι κάνουμε;
Η τελευταία απάντηση αυτής της αυταρχοφιλελεύθερης υποκριτικής -παιδαγωγική δεν τη λες- ακούει στο όνομα «αστυνομία». Και καμία εντύπωση δεν θα μου προκαλέσει, αν τοποθετηθεί στο τέλος ένας αστυνομικός σε κάθε σχολική μονάδα, αφού μέχρι να έρθει το περιπολικό και να μπουζουριάσει το προσωπικό και τους γονείς, επειδή ο μικρός Γιωργάκης είπε σήμερα να χορέψει ζεϊμπέκικο στη μέση της σχολικής αιθούσης -αληθινό περιστατικό-, θα είναι κάπως αργά για τον διαδραστικό πίνακα -που κοστίζει, όντως, σχεδόν ένα πεντοχίλιαρο.
Συνεπώς, η οικονομία αυτής της σκέψης οδηγεί περίπου αναπόδραστα στην τοποθέτηση μόνιμης ή ημιμόνιμης αστυνομικής παρουσίας στα σχολεία.
Ημιμόνιμη είναι ήδη. Οι εκπαιδευτικοί μεταξύ μας αστειευόμασταν, όσο ήμουν στο σχολείο, ότι χρειαζόμαστε πλέον -δίπλα στις βάρδιες «διάδρομος, κάτω προαύλιο, πάνω προαύλιο, τουαλέτες, δεύτερο και τρίτο διάλειμμα»- και μία βάρδια «αυτοφοράκια».
Τα λέω με ύφος ελαφρό, μα κάπως έτσι φτάνουμε στα πολύ σοβαρά, να νιώθει ο κάθε κ. Μπαλάσκας, από τη θέση του αστυνομικού, ότι δικαιούται να δηλώνει στο πανελλήνιο πως θα πήγαινε τη διευθύντρια «μαλλί-τσιμέντο».
Αυτές οι δηλώσεις σε μια πρακτική εδράζονται. Γίνονται γιατί όντως έρχεται η αστυνομία διαρκώς για να συλλάβει καθηγητές και διευθυντικό προσωπικό μπροστά στους μαθητές τους. Όντως, δηλαδή, δικαιούται ένας Μπαλάσκας να έρθει να περάσει -βιαίως βέβαια!- χειροπέδες σε κάποια διευθύντρια, επειδή φώναζε σε κάποιον -αρκετά προνομιούχο για να φωνάξει την αστυνομία και αυτή να ανταποκριθεί.
Στο τέλος λοιπόν όλων αυτών, να σας πω την αμαρτία μου -είναι άραγε αμαρτία;-, εγώ προσωπικά προτιμώ τον αναψοκοκκινισμένο κύριο διευθυντή, την αναψοκοκκινισμένη κυρία διευθύντρια. Είναι πολύ πιο ανθρώπινη παρουσία. Είναι πολύ πιο ανθρώπινος τρόπος επιβολής των ελάχιστων όρων συνύπαρξης που απαιτούνται για την υποχρεωτική διδασκαλία, όλων των παιδιών, σε συνθήκες χαράς και αγάπης.
Αυτός ο φωνακλάς μπαρμπούνης, που τον μιμούνται στο διάλειμμα και του κολλάνε τσίχλες στην καρέκλα, ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι -χίλιες φορές- προτιμότερος από τα αυτόφωρα; Χίλιες φορές προτιμότερος από τον κ. Μπαλάσκα; Χίλιες φορές προτιμότερος από τη βία -κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, στο Μαρούσι, στα Βριλήσσια, στα Άνω Λιόσια και, και, και- που βρίσκει χώρο να φυτρώνει στα διάκενα μεταξύ των τσιμεντωμένων, αντιφατικών, αυταρχοφιλελεύθερων επιθυμιών αυτής της κοινωνίας για τα παιδιά της;
Ας έχει λοιπόν το δικαίωμα να φωνάζει η διευθύντρια. Ας έχει ρητά το δικαίωμα, ο διευθυντής κ. Μπαρμπούνης, να φωνάζει, όποτε το κρίνει σκόπιμο. Κι ας απομακρυνθεί ξανά, επιτέλους, η αστυνομία από τα σχολεία.